Bir çox evdə “ağıllı ev” belə görünür:
işıq üçün bir tətbiq, pərdə üçün başqa, təhlükəsizlik üçün üçüncü.
Texniki baxımdan bu işləyə bilər.
Amma sistem baxımından bu problemdir.
1. İdarəetmə parçalanır
Hər funksiya üçün ayrı tətbiq olduqda:
- vahid idarəetmə yoxdur
- ssenarilər parçalanır
- istifadəçi daim tətbiq dəyişir
Nəticə:
- rahatlıq azalır
- səhv ehtimalı artır
- sistem “ağıllı” yox, qarışıq olur
2. Avtomatika mümkün olmur
Ağıllı sistemin mahiyyəti:
funksiyalar bir-birindən xəbərdar olmalıdır
Ayrı tətbiqlərdə isə:
- işıq pərdədən xəbərsizdir
- təhlükəsizlik iqlimi nəzərə almır
- rejim anlayışı yoxdur
Bu halda:
- real avtomatika yaranmır
- sadəcə uzaqdan idarəetmə qalır
3. Texniki xidmət çətinləşir
Problem çıxanda:
- hansı tətbiqdir?
- hansı cihazdır?
- hansı inteqrasiya pozulub?
Heç kim tam məsuliyyət daşımır.
Çünki sistem vahid deyil.
4. Təhlükəsizlik riski artır
Bir neçə tətbiq deməkdir:
- bir neçə hesab
- bir neçə parol
- bir neçə server
Bu isə:
- hücum səthini artırır
- məxfilik riskini böyüdür
İstifadəçi bunu idarə edə bilmir.
5. İstifadə təcrübəsi zəifləyir
Gündəlik həyatda:
- qonaq çaşır
- ailə üzvləri öyrəşmir
- yaşlılar üçün çətin olur
Nəticə:
sistem var, amma istifadə olunmur.
Bu, ağıllı ev üçün ən pis nəticədir.
6. Niyə bu problem yaranır
Bu vəziyyət adətən belə yaranır:
- sistem planlanmayıb
- cihazlar mərhələli alınıb
- hər funksiya ayrıca həll edilib
Bu, texniki yox, strategiya səhvidir.
Nəticə
Ağıllı ev:
- tətbiqlər toplusu deyil
- vahid məntiq üzərində qurulan sistemdir
Bir funksiya – bir tətbiq:
- qısamüddətli rahatlıq
- uzunmüddətli problem yaradır
Əgər hər şey üçün ayrı tətbiq lazımdırsa —
orada ağıllı sistem yoxdur.
